Potts Point, Sydney: Binnen de art-deco-eetwijk van de stad

Macleay Street loopt bijna een kilometer kaarsrecht, van de perrons van Kings Cross-station tot waar het land afloopt richting de haven bij Elizabeth Bay, en weigert lang één ding te blijven. Loop het langzaam en de sfeer verandert blok voor blok: een Franse bakkerij met stoom die de ruit beslaat, een wijnbar met 350 flessen, een appartementenblok uit de jaren 1930 met een gebogen glazen trappenhuis en smeedijzeren balkons die zes verdiepingen hoog stapelen. Dit is wat overblijft nadat de neonstrip van Kings Cross nuchter werd — de residentiële, food-obsessieve helft van het oude rosse buurt, en misschien wel de interessantste plek in Sydney om een week lang te dineren. In de praktijk leest de buurt als twee aan elkaar genaaide plaatsen: Macleay Street zelf is de verzorgde ruggengraat, met art-deco- en Moderne-appartementenblokken die beganegronds bistro's en delicatessenzaken huisvesten achter hun originele smeedijzer, terwijl de straten en steegjes die eraf lopen — Challis Avenue, Kellett Street, Orwell Street — de bars en kleinere keukens dragen die de hele buurt de moeite waard maken om na donker in te blijven hangen.

Waar Potts Point bekend om staat

Potts Point is Sydney's art-decowijk, en er is geen serieuze rivaal voor die titel. Ongeveer honderd appartementenblokken uit de jaren 1930 en 40, plus een handvol Moderne-torens uit de jaren 1960, overleven langs Macleay Street en Springfield Avenue — meer dan waar ook in het land. Op Macleay Street zelf dragen Franconia en Macleay Regis de kenmerkende stijl: afgeronde hoekbalkons, glasblokken, chroomgerande deuropeningen gebouwd voor een stad die op één architectonisch moment probeerde op Miami te lijken.

Een korte omweg van Macleay Street naar Springfield Avenue brengt je bij Carinthia en Carisbrooke, twee andere overlevenden van dezelfde bouwgolf tussen de wereldoorlogen, gelegen aan een rustiger, groenere straat een blok van de hoofdrestaurantstrook. Samen verklaren ze waarom deze buurt perfect is voor food-first-reizigers die op zoek zijn naar bekroonde restaurants en serieuze wijn binnen tien minuten lopen van hun kussen, en waarom het geschikt is voor stellen of solo-reizigers die liever een beloopbare, karaktervolle uitvalsbasis hebben dan een resortstrip. Het past beter bij hen dan bij gezinnen die iets rustigs en steriels willen — delen van Kings Cross, een paar straten verderop, lopen nog laat en luid — en het is volkomen nutteloos voor iedereen die strandtoegang te voet wil; het zand van Bondi of Coogee is hier met de bus of taxi. Tussen bekroonde diners en drankjes van $8 een paar straten verderop, strekt de buurt zich meer over budgetten uit dan de verzorgde façades eerst doen vermoeden — middenklasse tot hoger segment is de eerlijke omschrijving, niet exclusief duur.

Waar eten en drinken

Macleay Street en de zijstraatjes — Challis Avenue, Llankelly Place, Kellett Street — herbergen een van de dichtste concentraties goede, kleinschalige restaurants in Sydney, en bijna geen ervan heeft een speciale gelegenheid nodig om een reservering te rechtvaardigen. Begin aan de groente-kant: Yellow aan Macleay Street serveert een bekroond zesgangenproefmenu dat bijna volledig om groenten draait, een echte bestemmingskeuken in plaats van de symbolische vleesloze vermelding op iemand anders' menu.

Jarenlang staat de meest betrouwbare rij van de buurt buiten Fratelli Paradiso aan Challis Avenue — geen reserveringen mogelijk, handgemaakte pasta, houtoven-gerechten, en een ruimte die binnen enkele minuten na opening elke avond vol stroomt.

Verderop aan Macleay Street is Le Frérot, van het team achter Franca, overdag een Franse bakkerij — croissants, een spinkrabomelet die het wachten waard is — voordat het 's avonds verandert in een bistro. Om de hoek aan Kellett Street serveert Ezra Oost-Mediterrane en Joodse gerechten — augurken, meze, oesters — in een kleine ruimte die vroeg vol raakt en zelden voor sluitingstijd leegstroomt. Voor iets eenvoudigers doet Fei Jai aan Challis Avenue dumplings en noedels zonder al het gedoe dat de grotere namen van de straat met zich meebrengen, en Room 10, verstopt bovenaan Llankelly Place, is sinds 2010 de specialty-koffieplek van de buurt — het soort café waar de lokale bevolking hun ochtenden op afstemt in plaats van het op vakantie te ontdekken. Geen van dit alles vereist een reservering weken van tevoren — het is een buurt gebouwd om te dwalen tussen Challis Avenue en Kellett Street totdat iets goed ruikt, en dan te gaan zitten.

Als het tijd is om koffie in te ruilen voor wijn, schenkt Dear Sainte Éloise aan Orwell Street, van het team van Love, Tilly Devine, uit een lijst van 350 flessen tegen een klein-bordenmenu dat dagelijks wisselt.

Nachtleven en bars

Na donker splitst Potts Point zich netjes in tweeën. Verzorgde kleine bars clusteren rond Macleay Street en de straten die ervan af lopen; een paar blokken verderop is Kings Cross zelf nog bezig met de wederopbouw nadat de lockoutwetten de oude entertainmentstrip ontmantelden. Het theatrale einde van het nachtleven van de buurt is The Roosevelt aan Orwell Street, een cocktailbar gestyled op New York uit de jaren 1950, compleet met bediening aan tafel met een karretje en een whiskcollectie van 800 flessen die het grootste deel van één muur in beslag neemt.

Voor iets met uitzicht stapelt The Butler aan Victoria Street een dakterras op meerdere niveaus boven de straat, met Mexico-Stad-geïnspireerde deelgerechten onder de stads skyline.

Kellett Street draagt nog twee van de betere kleine bars van het gebied: Bar Lucia, een Spaanse wijnbar die sterk leunt op Australische vrouwelijke wijnmakers, schenkt naast tapas en jamón, en ArmsLength, een informele herenhuisbar met een vijgenboomterras en drankjes van $8 — bewijs dat dit deel van de stad niet alleen is voorbehouden aan mensen met een onkostenrekening. Tussen de karretjesservice van The Roosevelt en de vijgenboom van ArmsLength loopt het aanbod hier uiteen van volledig theater tot geen poespas binnen vier straten van elkaar.

Dingen om te doen

De voor de hand liggende eerste zet, en nog steeds de beste, is om Macleay Street langzaam van boven naar beneden te lopen, onderweg de art-deco lezend — Franconia en Macleay Regis op de hoofdstraat, dan de korte omweg naar Springfield Avenue voor Carinthia en Carisbrooke — voordat de straat uitloopt richting de haven bij Elizabeth Bay. Elizabeth Bay House wacht aan dat einde: een Grieks-renaissancelandhuis gebouwd tussen 1835 en 1839 door de koloniale architect John Verge, open zondag en maandag, 10.00 tot 16.00 uur, met tijdslots, en ongeveer zo'n duidelijk beeld als je hier krijgt van hoe dit land eruitzag voordat de appartementenboom het herschreef.

Keer terug door Fitzroy Gardens en de El Alamein-fontein kondigt zich aan voordat je een bord hebt gelezen — een herdenkingsteken uit 1961 in de vorm van een paardenbloem voor de woestijncampagne van de Tweede Wereldoorlog, en een van de meest gefotografeerde bezienswaardigheden van de buurt, vooral als het 's nachts verlicht is.

Beide bezienswaardigheden liggen op een gemakkelijke wandeling van elkaar en van Macleay Street zelf, wat het punt is om Potts Point te voet te doen in plaats van met de taxi — niets hier is meer dan vijftien minuten van wat dan ook.

Winkelen

Winkelen in Potts Point is klein en specifiek in plaats van een strip met ketens. Potts Point Bookshop, al meer dan twee decennia gerund vanuit dezelfde stal als Macleay on Manning, is de beste onafhankelijke boekwinkel van Macleay Street — designboeken gestapeld naast keramiek, kaarsen en kleinschalige mode, het soort winkel waar je voor tien minuten naar binnen glipt en veertig minuten later vertrekt met iets dat je niet van plan was te kopen.

Het is geen winkelbuurt in de zin van een mall, en dat is juist de charme — alles wat hier te koop is past in een boodschappentas, niet in een koffer.

Waar overnachten in Potts Point

De hotels van Potts Point zijn bijna allemaal klein en boetiek, gevestigd in verbouwde herenhuizen in plaats van torens — een schaal die past bij een buurt gebouwd op appartementenblokken uit de jaren 1930 in plaats van glas. Spicers Potts Point beslaat een trio herenhuizen uit de jaren 1880 aan Victoria Street, saliegroen geverfd met smeedijzeren balkons, omgebouwd tot een verblijf met 20 kamers dat gasten het dichtst bij het barcluster van Orwell en Kellett Street plaatst. Hotel Challis, verdeeld over twee gerestaureerde Victoriaanse herenhuizen nabij Macleay Street, biedt haven- en brugzichten vanuit de bovenste kamers en ligt dichter bij het restaurantgedeelte van de buurt. Tussen die twee, en de kleinere verblijven eromheen, dekt het gebied de meeste budgetten die onder de volledige CBD-hoteltarieven blijven zonder veel in te leveren op comfort of locatie.

Rondkomen

Kings Cross-spoorwegstation, aan de T4 Eastern Suburbs and Illawarra-lijn, ligt aan de noordrand van Potts Point, waardoor het grootste deel van de buurt binnen vijf tot tien minuten lopen van een perron is. Het is ongeveer drie stops en minder dan tien minuten naar Martin Place in het centrum, met daar een gemakkelijke overstap op het bredere spoornetwerk. Vanaf het vliegveld reken je op een taxi of rideshare van vijftien tot twintig minuten, of de Airport Link op de T8-lijn met onderweg één overstap. Te voet blijven Macleay Street en Challis Avenue tot laat in de avond goed verlicht en druk; het is de Darlinghurst Road-strip in Kings Cross zelf, een paar straten westelijker, die nog wat laat-night-luidruchtigheid en een handvol seksclubs uit zijn rosse verleden met zich meedraagt.